browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Wagary

 

 

SZANOWNY RODZICU


Wagary – nasz wspólny problem.

Wagary najczęściej określamy jako ucieczkę dziecka ze szkoły. Oficjalnie nazywane są „nieobecnością nieusprawiedliwioną”. Często zaczynają się od ucieczek z pojedynczych lekcji.  Z czasem problem nieobecności uczniów w szkole staje się coraz większy. Uczniowie zdają sobie sprawę, że ich wagarowanie coraz rzadziej spotyka się z negatywnymi dla nich konsekwencjami. Dodatkowym zagrożeniem jest wysoki stopień usprawiedliwiania wagarowania przez rodziców.

Co sprawia, że młody człowiek często nie widzi innych sposobów poradzenia sobie z problemami, które spotyka w szkole i w domu, jak tylko unikanie trudnych sytuacji?      Źródeł wagarów można upatrywać w kilku zjawiskach. Młodzież najczęściej wskazuje różne przyczyny wagarowania: obawa przed negatywną oceną (unikanie sprawdzianów, nieprzygotowanie do lekcji, brak zadań domowych); mało interesujące lekcje i prowadzący je nauczyciele oraz sama przyjemność wagarowania.

Przyczyn lekceważenia obowiązków szkolnych  można doszukiwać się głębiej, a mianowicie:

  • wagary są rekompensatą za nadmierne obciążanie dziecka obowiązkami rodzinnymi, czy reakcją na nieprawidłowe postawy rodzicielskie (np. unikania lub nadmiernych wymagań).
  • niezrozumienie istoty obowiązków szkolnych wyrażające się choćby w stwierdzeniu „wagary to nic złego, wszyscy na nie chodzili i chodzą”.
  • słabo ukształtowana sumienność i obowiązkowość. Przyjemniej jest spędzić czas w parku, przed komputerem lub leżąc na kanapie, gdy rodzice są w pracy.
  • wagary są sygnałem problemów w szkole, niewłaściwych relacji z nauczycielami lub z rówieśnikami, braku potrzeby osiągnięcia sukcesu edukacyjnego.
  • istnieją również sytuacje wyjątkowe, gdy opuszczanie lekcji wynika z tego, iż uczeń przeżywa trudną dla siebie sytuację życiową i całą energię wkłada w proces radzenia sobie z nią.

 

Jak reagują rodzice?

Do najczęściej wymienianych przez rodziców ich postaw wobec wagarów należą:

  • brak reakcji, ponieważ o wagarach dowiadują się dopiero na wywiadówce (przecież dziecko wychodzi do szkoły, wraca o ustalonej porze, czasem nawet zagląda do książek);
  • tolerowanie małej liczby godzin wagarów i niereagowanie na nie (cóż jest złego w opuszczeniu kilku godzin, szczególnie, jeśli dziecko nie ma kłopotów z przyswajaniem wiedzy);
  • usprawiedliwianie nieobecności (czyli utwierdzanie w przekonaniu, że nie stało się nic złego, a wręcz firmowanie oszustwa);
  • złoszczenie się, krzyk, stosowanie kar;
  • rozmowy o przyczynach i bezsensowności takiego postępowania (oby jak najczęstsze)

 

Co może zrobić rodzic, gdy dziecko wagaruje?

Na pewno warto uważniej przyglądać się swojemu dziecku, poświęcić mu więcej czasu i utrzymywać stały kontakt ze szkołą. Niech pociecha ma świadomość, że masz rękę na pulsie i nie tylko wiesz, jak wygląda wychowawca, ale też jesteś z nim w stałym kontakcie. To zmniejszy poczucie bezkarności w przypadku i ochoty i pójścia na wagary. Dziecko powinno wiedzieć, że jeśli ucieknie z lekcji, poniesie konsekwencje swojego wyboru i nie będzie to tylko brak usprawiedliwienia od rodzica. Dla jednego karą będzie zakaz korzystania z komputera, brak pozwolenia na wychodzenie popołudniami, a dla jeszcze innego obcięcie kieszonkowego. Warto uzmysłowić nastolatkowi, że wagary niczego nie rozwiązują. Problemy zostają, zaległości w nauce rosną, a wraz z nimi niechęć do szkoły. Jeśli dziecko uzasadnia swoje wagary stwierdzeniem, że szkoła jest „głupia” lub „nudna” najczęściej jest to sygnał oznaczający zbyt wysokie wymagania. Lekcje „nudne” lub „głupie” to lekcje zbyt trudne. Może to oznaczać, że uczeń nie umie się uczyć, ma zbyt dużo zaległości, bądź jego możliwości przyswajania wiedzy są ograniczone. Być może dziecku potrzebna jest dodatkowa pomoc koleżeńska lub korepetycje. Jeśli okaże się, że przyczyna nie leży w możliwościach ucznia, ale w jego motywacji, szukaj pomocy również u wychowawcy, pedagoga szkolnego, w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Może okazać się, iż przyczyną takiego zachowania są np. konflikty w waszym domu, groźba rozwodu, zmiana miejsca zamieszkania lub pojawienie się nowego członka rodziny. A może Wasze dziecko ma problemy związane z relacjami rówieśniczymi? Czy też przeżywa nową miłość.

 

Na kłopoty współpraca.

Wagary połączone z zachowaniami niepożądanymi są zjawiskiem, które powinno zaniepokoić opiekunów. Wymagają konsekwentnej interwencji, przy zaangażowaniu wszystkich zainteresowanych osób i instytucji (rodziców, wychowawców, pedagoga szkolnego, dyrekcji, czasem nawet policji). Bardzo ważne jest prawidłowe rozpoznanie przyczyn wagarowania oraz – w miarę możliwości – indywidualne podejście do uczniów opuszczających lekcje. Rodzi to konieczność rozmowy z dzieckiem, a także rozpoznania jego sytuacji rodzinnej, sposobów spędzania wolnego czasu, czy zidentyfikowania grupy rówieśniczej, do której przynależy. Wagarowicze szybko uczą się wykorzystywać fakt braku kontaktu rodziców ze szkołą. Pomocne w tej sytuacji jest utrzymywanie stałego kontaktu między szkołą a rodzicami. Informowanie na bieżąco o nieobecności ucznia umożliwia podjęcie szybszej interwencji.

 

Działając wspólnie- działamy efektywniej!! Łączy nas jeden cel – pomoc dziecku.

 

Zapraszam do współpracy.

Pedagog szkolny