browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Historia szkoły

Zespół Szkół Zawodowych


 

W 1978 roku zlikwidowano Zasadniczą Szkołę Zawodową, a w jej miejsce 01.01.1978 roku utworzono Zespół Szkół Zawodowych. W 1979 roku zamknięto odlewnię, a warsztaty przystosowano do obróbki ręcznej W czerwcu 1981 roku odszedł na emeryturę długoletni dyrektor i organizator szkoły, mgr Mieczysław Czajkowski. Nowym dyrektorem został mianowany mgr Aleksander Trofimczyk. Jego zastępcami byli Irena Rękawiecka‑Sadowska i mgr Bogdan Stryniak, kierownikiem warsztatów szkolnych – Bronisław Solski, a od września 1987 roku Henryk Tyburczy, a jego zastępcą Jan Kardyński.

W okresie kadencji dyrektora Aleksandra Trofimczyka poszerzono zakres kształcenia o Technikum Mechaniczne o specjalności budowa maszyn (rok szkolny 1990/1991) oraz Liceum Zawodowe o dwóch specjalnościach: sprzedawca magazynier i mechanik napraw i urządzeń (od 1990/1991). W maju 1997 roku zdawali maturę ostatni abiturienci Technikum Mechanicznego. Łącznie ten typ szkoły ukończyło 93 absolwentów. Ze względu na trudności lokalowe i dekapitalizację budynku w szkole corocznie przeprowadzano prace remontowe, które dotyczyły malowania ścian, wymiany wykładziny podłogowej, pokrycia dachu i innych napraw. Rozwijano także bazę dydaktyczną. Zakupiono dwa telewizory i magnetowidy oraz komputer, rozpoczęto tworzenie filmoteki i powiększono księgozbiór biblioteczny o najnowsze wydawnictwa. Szczególnej trosce podlegała ochrona zdrowia młodzieży. Opiekę lekarską sprawowała pani doktor Julianna Nosal, która przyjmowała pacjentów w gabinecie szkolnym. Był też gabinet stomatologiczny prowadzący stałą pracę leczniczą i profilaktykę. Doposażono go w nowy sprzęt medyczny. Opiekę zdrowotną wspomagała higienistka szkolna.

 

Pożar


 

Młodzieży chętnej do nauki przybywało, a starzejący się budynek nie spełniał wymogów lokalowych i nie zapewniał bezpieczeństwa. W tej sytuacji dyrektor Aleksander Trofimczyk rozpoczął starania o budowę nowej szkoły. Naczelnik Miasta i Gminy, Tadeusz Puczyński, przedstawił plan zagospodarowania Choszczna, w którym zlokalizowano szkołę przy ulicy Polnej. W efekcie starań dyrektora Aleksandra Trofimczyka został sporządzony projekt budowy szkoły, obejmujący kompleks: budynek dydaktyczny i warsztaty szkolne. Teren pod budowę szkoły o powierzchni 0,72 ha został zakupiony przez Kuratorium Oświaty i Wychowania w Gorzowie Wielkopolskim i potwierdzony aktem notarialnym z dnia 29 kwietnia 1989 roku podpisanym w imieniu Skarbu Państwa przez mgr Zofię Andruszyn z Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wielkopolskim. W 1988 roku przypadła 25 rocznica istnienia szkoły. Z tej okazji przygotowano jubileuszowe uroczystości. 9 maja odbyła się akademia w Choszczeńskim Domu Kultury. Wzięli w niej udział uczniowie szkoły, nauczyciele, rodzice i licznie zaproszeni goście: dyrektorzy choszczeńskich szkół i zakładów pracy, władze gminne i kurator, mgr Henryk Szczepański, który wręczył dyrektorowi szkoły, mgr Aleksandrowi Trofimczykowi, nowy sztandar. W części oficjalnej były też podziękowania, odznaczenia i nagrody dla zasłużonych pracowników szkoły. Odznaczeni zostali: Aleksander Trofimczyk, Henryk Tyburczy, Barbara Naskręt, Kazimierz Humiennik, Zygmunt Ilnicki, Włodzimierz Skowron, Piotr Masłowski. Część artystyczną wykonała młodzież naszej szkoły pod kierunkiem nauczycieli – wychowawców, szczególnie humanistów i nauczycieli wychowania fizycznego. Pierwszy poczet sztandarowy stanowili uczniowie: Beata Gójska, Anna Smug, Izabela Weber, Jacek Walkowiak i Paweł Mróz.

Istniejący 25 lat prowizoryczny budynek powodował niezwykłe trudności w realizacji pracy dydaktyczno-wychowawczej. Mimo wielkich nacisków na władzę ze strony dyrekcji i pracowników szkoły, rodziców i młodzieży budowy nowego obiektu nie rozpoczynano. Usprawiedliwiano się brakiem pieniędzy. Natomiast ekspertyzy robione przez Politechnikę Szczecińską, Straż Pożarną i Sanepid były alarmujące. Problem ten podejmowała także lokalna prasa.

W 1992 roku dyrektor Aleksander Trofimczyk odszedł na emeryturę. W maju 1992 roku odbył się konkurs, który wyłonił nowego dyrektora – został nim mgr Henryk Tyburczy. Kontynuował on starania o rozpoczęcie budowy nowego obiektu szkoły, gdyż decyzją głównego inspektora pracy budynek miał być zamknięty w czerwcu 1994 roku ze względu na to, że nie spełniał warunków bezpieczeństwa. W 1993 roku odbyły się spotkania dyrektora szkoły z udziałem burmistrzów i wójtów gmin ościennych, których uczniowie uczęszczali do Zespołu Szkół Zawodowych. Jednak w budżetach sąsiednich gmin nie przewidziano pieniędzy na takie cele. W związku z kryzysem finansowym zmieniono pierwotny projekt budowlany – wykreślono budowę warsztatów szkolnych i internatu. Bagniste warunki terenowe zmuszały do zmiany technologii budowy, co wiązało się ze zwiększonymi kosztami. Z powodu braku jednoznacznej decyzji władz administracyjnych i centralnych – Naczelnego Sądu Administracyjnego, dyrektor Henryk Tyburczy nie mógł zawiesić pracy dydaktycznej szkoły, a jednocześnie nie miał pozwolenia na kontynuowanie nauczania w tym budynku. Jesienią 1993 roku rozpoczęto prace wykopowe pod fundamenty. Na ten cel Ministerstwo Edukacji Narodowej przeznaczyło 2 miliardy zł. Decyzja Państwowej Inspekcji Pracy o zakazie nauczania w budynku przy ulicy Kopernika 1 w roku szkolnym 1994/1995 została cofnięta. Samo życie pisało ciąg dalszy historii szkoły. W nocy z 14 na 15 stycznia 1995 roku około godz. 0.20 wybuchł pożar, który strawił środkową część baraku – serce szkoły: gabinet dyrektora, sekretariat, księgowość, bibliotekę o zasobach 15 tys. woluminów, pokój nauczycielski oraz 3 klasy lekcyjne (2 języka polskiego i przysposobienia obronnego). Łączna suma strat wyniosła 100 tys. zł (starych). W tych warunkach nauka została przerwana. Uczniowie poszli na wcześniejsze ferie, natomiast administracja szkolna, nauczyciele i pracownicy obsługi wspomagani przez uczniów i rodziców przystąpili do prac porządkowych. Ocalały z pożogi sprzęt, dokumenty i książki inwentaryzowano i zabezpieczono. Warunki pracy były niezwykle trudne. Nie działało centralne ogrzewanie, odcięta była elektryczność. Pomieszczenia były zalane wodą i wilgotne. Temperatura powietrza minusowa. Dyrektor od razu rozpoczął starania o lokal, w którym można byłoby kontynuować nauczanie. Problem dotyczył 646 uczniów, uczących się w 24 oddziałach i 28 nauczycieli oraz pracowników administracyjno–gospodarczych. Okazało się, że nie można wygospodarować w mieście budynku, który odpowiadałby potrzebom placówki. Po licznych spotkaniach, negocjacjach władz miejskich i dyrektorów różnych instytucji, w tym szkół, podjęto decyzję o rozmieszczeniu szkoły w różnych miejscach na terenie Choszczna. Dyrekcja, sekretariat, księgowość i trzy klasy pomieściły się w Internacie Zespołu Szkół. Ponadto zajęcia odbywały się w Szkole Podstawowej Nr 1, Szkole Podstawowej Nr 2, salce katechetycznej parafii Błogosławionej Jadwigi, w salach Ligi Obrony Kraju, w ocalałych pomieszczeniach przy ul. Kopernika, w sali gimnastycznej i warsztatach szkolnych. W tak ciężkich warunkach minął drugi semestr roku szkolnego 1994/1995. Ta sytuacja wpłynęła na przyśpieszenie budowy obiektu nowej szkoły.

 

Nowa szkoła, rozwój placówki


 

Na wiosnę 1995 roku oddano w stanie surowym jeden segment. Cały budynek dydaktyczny miał obejmować 4 segmenty o różnej wysokości. Łączna powierzchnia użytkowa wynosiła 4 693 m2, kubatura 21 000 m3. W segmencie B – 12 pomieszczeń do nauki; w segmencie C – 5 pomieszczeń do nauki; w segmencie D – świetlica, stołówka; w segmencie A – 6 pomieszczeń do nauki. Planowano oddanie segmentów B, C i D do 15 sierpnia. Urząd Gminy zobowiązał się wykonać drogę oraz niezbędne chodniki, umożliwiające prawidłową komunikację, a także zewnętrzną instalację wodociągową i gazową – (udział gminy wynosił 1 mld starych zł). Aby przyspieszyć pracę, zatrudniono bezrobotnych na podstawie oddzielnych umów z Rejonowym Biurem Pracy. Nie udało się jednak rozpocząć nauki wraz z 1 września. Zajęcia rozpoczęły się dopiero 18 września 1995 roku uroczystym apelem inauguracyjnym przed budynkiem nowej szkoły. W środku były tylko ławki, krzesła i tablice szkolne. Wszystko trzeba było urządzić od nowa. Obok trwała budowa segmentu A. Tylko dzięki zdyscyplinowaniu młodzieży i pracowników nie było nieszczęśliwych wypadków. Warunki pracy były niezwykle uciążliwe – okna zasłonięte folią (tynkowanie budynku), hałas betoniarek i samochodów, usuwanie usterek wewnątrz budynku. Dodatkową trudnością dla uczniów była konieczność przemieszczania na lekcje wychowania fizycznego – do sali przy ul. Kopernika.

Praca warsztatów szkolnych uległa zmianie. Miejsce kierownika warsztatów Henryka Tyburczego zajął mgr Jan Kardyński, który pełnił tę funkcję do 1994 roku. W roku szkolnym 1994/1995 kierownikiem był Kazimierz Humiennik, a po nim inż. Andrzej Rurek. W nowej sytuacji ekonomicznej kraju warsztaty borykały się z dużymi trudnościami. Mimo zwiększonej liczby uczniów, nie były w stanie zapracować na samofinansowanie. W 1994 roku nauki zawodu uczyło się 119 uczniów, w 1995 – 116, w 1997 – 102 ślusarzy mechaników oraz 77 licealistów kierunku mechanik naprawy maszyn i urządzeń. W roku szkolnym 1998/1999 wiedzę z praktycznej zawodu zdobywało 229 uczniów, w tym 109 licealistów. Wysokość wykonywanej produkcji kształtowała się w granicach 35 tys. zł rocznie. Największymi zleceniodawcami byli Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Choszcznie, Fabryka Sprzętu Okrętowego REMOR w Reczu, Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Choszcznie, Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Rzecku, Urząd Miasta i Gminy w Choszcznie, Kuratorium Oświaty i Wychowania w Gorzowie Wielkopolskim. Warsztaty szkolne na bieżąco poszukiwały kontrahentów i rynków zbytu. Wykonywały pracę według zapotrzebowania klientów.

Przemiany nastąpiły też w szkolnictwie dla dorosłych. W 1991 roku powołano Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych. Zajęcia odbywały się w piątki i soboty. Ukończyło je 44 słuchaczy. W ciągu 2 lat 1995 – 1997 jego działalność zawieszono, po czym od września 1997 wznowiono. W tym czasie trwał dwuletni kurs przygotowawczy, którego uczestnicy zdawali egzaminy przed Komisją Kuratorium Oświaty z Gorzowa Wielkopolskiego. Na kurs uczęszczało 55 słuchaczy. Od września 1998 r .została wprowadzona nowa forma kształcenia – Liceum Ogólnokształcące w systemie wieczorowym. Zajęcia odbywały się we czwartki, piątki i soboty. Z tej formy korzystało 43 uczniów.

W systemie dziennym otworzono nowe kierunki kształcenia i zwiększono nabór młodzieży. W 1996 roku powstała jedna klasa Liceum Zawodowego o specjalności administracyjno – biurowej; w 1997 roku Technikum Budowlane o specjalności ogólnobudowlanej; w 1998 roku dwie klasy Liceum Ogólnokształcącego o profilu podstawowym; w 1998 roku obok nauki języka rosyjskiego i języka niemieckiego wprowadzono naukę języka angielskiego.

W 1996 roku nastąpiła zmiana na stanowisku wicedyrektora szkoły mgr Bogdan Stryniak odszedł na emeryturę. Jego miejsce zajęła mgr Jolanta Pluta. W 1997 roku skończyła się kadencja dyrektora Henryka Tyburczego. Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wielkopolskim powierzyło to stanowisko mgr Stefanowi Szemlijowi. Zastępcami dyrektora pozostali: mgr Irena Rękawiecka‑Sadowska i mgr Jolanta Pluta, kierownikiem warsztatów szkolnych pozostał inż. Andrzej Rurek, a kierownikiem zajęć praktycznych mgr Piotr Masłowski. Kadrę nauczycielską stanowili: Maria Cecerska, Jadwiga Czyż, Piotr Figas, Maria Gruca, Wiesława Gruszka, Agnieszka Kurpiewska, Irena Kwaśna, Stefania Maciejko, Robert Mańkowski, Piotr Masłowski, Barbara Naskręt, Aleksandra Pajor, Tomasz Płonka, Jadwiga Sierocka, Lidia Stanisławska, Agnieszka Stankowska, Elżbieta Tomczyk–Jarzyna, Teresa Wiśniewska, Natalia Wojdyła, Andrzej Zakrzewski. Wspomagali ją nauczyciele dochodzący: Edward Byczyk, Jan Czernichowski, Tadeusz Drabik, Tadeusz Gębarski, Jan Iwaszkiewicz, Jolanta Jagodzińska, Barbara Krąpiewska, Andrzej Łącki, Lech Macierzyński, Renata Małolepsza, Ryszard Ochrymowicz, Lidia Pakowska, Wojciech Skura, Bożena Sosnowska, Bogdan Stryniak, Aleksander Trofimczyk.

Nauczycielami warsztatów szkolnych byli: Jan Czekan, Jan Kardyński, Krzysztof Koral, Tadeusz Nowak, Andrzej Rurek, Jan Solski. Bibliotekarką była Lilla Rybka, pedagogiem szkolnym Bożena Wyrzykowska, religii uczyli: ks. Czesław Jarymowicz, ks. Jarosław Grybko i ks. Mariusz Ogórski.

Nie zmienił się personel administracyjny: Krystyna Czasnojć, Stefania Drabik, Danuta Grzebalska, Teresa Hofman, Bożena Sybidło. Jako pracownicy obsługi zatrudnieni byli: Jan Błaszkiewicz, Wojciech Bok, Stanisław Gudojć, Mieczysław Nawrocki, Henryk Sosnowski, Bogumiła Borkowska, Eugenia Chmielewska, Teresa Czernów, Sabina Czubala, Helena Dudek, Anna Filipowicz, Danuta Łuć, Marianna Nawrocka, Zofia Widulińska. Przewodniczącym Rady Rodziców był Jan Kuźmiński, a przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego Sylwia Drabina.

W roku szkolnym 1998/1999 w Zespole Szkół Zawodowych uczyło się 1136 uczniów w 34 oddziałach, pracowało 35 nauczycieli etatowych i 22 dochodzących. Pracę podjęli młodzi nauczyciele: Barbara Ciecierska, Agnieszka Kasperczuk, Edyta Kondela i Anna Ostrowska. W związku z powstaniem Liceum Ogólnokształcącego zatrudniono nauczycieli nieetatowych języka angielskiego: Elżbietę Krzyżaniak i Bożenę Kucharską, nauczyciela plastyki Edmunda Pokornieckiego oraz nauczycielkę przedmiotów budowlanych Elżbietę Jasińską, prawoznawstwa Joannę Szemlij, Tadeusza Szalasta jako opiekuna praktyki grupy budowlanej, również Jadwigę Mazuraczak do obsługi kserokopiarki i biblioteki szkolnej (w zastępstwie za Lillę Rybkę będącą na urlopie macierzyńskim). Uczniowie przygotowywali się do uzyskania kwalifikacji w następujących zawodach: sprzedawca magazynier, mechanik naprawy maszyn i urządzeń, pracownik administracyjno–biurowy, kelner–bufetowy, technik budowlany, sprzedawca, ślusarz mechanik, mechanik pojazdów samochodowych, krawiec szwacz, piekarz, masarz, cukiernik, kucharz, kelner, elektryk, elektromechanik, stolarz, murarz, malarz, glazurnik, fryzjer, posadzkarz. Zajęcia praktyczne odbywały się w warsztatach szkolnych i zakładach pracy na terenie gmin: Choszczno, Drawno, Recz, Krzęcin, Dolice, Bierzwnik. Najpopularniejszym wśród uczniów zakładem była Gminna Spółdzielnia i Powszechna Spółdzielnia Spożywców „Społem”. Szkoła, planując kierunki kształcenia, uwzględniała zapotrzebowanie miejscowego rynku pracy. W tym zakresie współpracowała z władzami samorządowymi.

Od 1998 roku zaczęło funkcjonować Liceum Ogólnokształcące, w którym uczyło się 73 uczniów. W roku szkolnym 1999/2000 w szkole uczyło się 1012 uczniów. W historii szkoły była to największa liczba osób. Otwarto Liceum Techniczne o specjalności ekonomiczno–administracyjnej i kształtowania środowiska. Rekord pobity został także w liczbie słuchaczy Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Ich liczba  wynosiła aż 105 osób.

Na emeryturę odeszła Lidia Stanisławska. Nowe kadry zasilili Franciszka Bury, Maria Pietrusińska, Mariusz Spychaj i Maciej Żołnierzów.

Zmiany nastąpiły w kierownictwie warsztatów szkolnych. W latach 1998–2000 szefem został Andrzej Rurek. Na emeryturę odszedł Henryk Tyburczy.