browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Historia szkoły

 

Historia łączy pokolenia

 

Akt założycielski


 

Zasadnicza Szkoła Zawodowa w Choszcznie powstała w oparciu o zarządzenie Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 28 czerwca 1963 roku nr SZ 1 – 11/75/63. Brzmiało ono następująco: „Otwieram Zasadniczą Szkołę Zawodową w Choszcznie o trzyletnim okresie nauki. Organizacja szkoły opiera się na Statucie stanowiącym załącznik do zarządzenia Prezesa Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego z dnia 8 kwietnia 1952 roku nr II Z – 1313/52 w sprawie organizacji zasadniczych szkół zawodowych zmienionego zarządzeniem Ministra Oświaty z dnia 30 czerwca 1959 roku. Dziennik Urzędowy Ministerstwa Oświaty nr 8 poz. 103. Zarządzenie obowiązuje od 1 września 1963 roku.” Podpisał je Podsekretarz Stanu mgr inż. Michał Godlewski.

 

Początki


 

Szkoła rozpoczęła działalność dydaktyczną w budynku administracyjnym przy ulicy Kopernika, przekazanym dla potrzeb szkoły przez Państwową Wytwórnię Radiatorów Żeliwnych w Choszcznie. Organizatorem szkoły i pierwszym dyrektorem był mgr Mieczysław Czajkowski.

Zajęcia dydaktyczne i wychowawcze rozpoczęły się 1 września 1963 roku. Naukę w szkole podjęła młodzież ucząca się dotychczas w Zasadniczej Szkole Zawodowej przy Szkole Podstawowej oraz w Szkole Wieczorowej dla Pracujących przy Liceum Ogólnokształcącym. Stała kadra nauczycielska liczyła 5 osób: Mieczysław Czajkowski (historia), Edward Byczyk (fizyka), Maria Skoczowska (wychowanie fizyczne), Janina Świąder (język polski), Aleksander Trofimczyk (matematyka). Ponadto uczyło 6 nauczycieli dochodzących. Utworzono dziewięć oddziałów klasowych w zawodach: ślusarz mechanik i odlewnik.

 

Zawodówka


 

Z chwilą powstania szkoły przystąpiono do organizacji warsztatów szkolnych. Pierwszym ich kierownikiem był Władysław Kuwak, który pełnił tę funkcję do 31 sierpnia 1965 roku. Uczniowie odbywali praktyczną naukę zawodu w Państwowej Wytwórni Radiatorów Żeliwnych i jednocześnie pracowali nad uruchomieniem własnych warsztatów szkolnych. Na ten cel przeznaczono pomieszczenie po przedsiębiorstwie Rejon Dróg Publicznych przy ulicy Kościuszki. Warsztaty szkolne nie prowadziły działalności produkcyjnej, były jedynie subsydiowane z budżetu państwa. Zadanie szkoleniowe realizowano poprzez ćwiczenia. W pierwszym roku nauki było 5 nauczycieli praktycznej nauki zawodu: Wincenty Szymkiewicz, Norbert Adamowicz, Henryk Milner, Józef Preca, Józef Toka.

Od roku szkolnego 1964/65 warsztaty szkolne rozpoczęły szkolenie uczniów w zawodzie formierz odlewnik. Na cele szkolenia przystosowano magazyny Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej przy ulicy Wolności.

Od 2 września 1965 roku nowym kierownikiem warsztatów szkolnych został Stefan Górecki, a jego zastępcą Bronisław Solski. Dzięki ich staraniom w 1967 roku został oddany do użytku piec „żeliwiak” w odlewni szkolnej. W 1968 roku warsztaty rozpoczęły działalność szkoleniowo – produkcyjną. W tym roku wykonano produkcję o wartości 100 tys. zł. Z chwilą rozpoczęcia produkcji ze środków Kuratorium Okręgu Szkolnego w Szczecinie zakupiono dla warsztatów tokarki, wiertarki i strugarkę. Warsztaty wykonywały odlewy na zlecenie dla Państwowej Wytwórni Radiatorów Żeliwnych, Przedsiębiorstwa Budownictwa Rolnego, Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Tucholi, Koszalińskich Zakładów Maszyn Lampowych i Zakładów Mechaniczno-Precyzyjnych „Błonie” koło Warszawy. W 1970 roku wykonano prace na sumę 300 tys. zł. Patronat naukowy nad warsztatami sprawowali profesorowie Chudzikiewicz, Kukuła i Birkenfeld z Politechniki Szczecińskiej.

Po dziesięciu latach warsztaty przygotowały do zawodu 655 uczniów. W tym czasie było 14 nauczycieli – instruktorów. Systematycznie prowadzono konkurs na wzorowego ucznia w zawodzie formierz–odlewnik. W 1967 roku w konkursie organizowanym w Poznaniu Zbigniew Stróżyński zajął III miejsce, a Ryszard Kardas IV. W 1968 roku nasi uczniowie zajęli I i IV miejsce w eliminacjach międzywojewódzkich. 13 grudnia 1969 roku szkoła była organizatorem Wojewódzkiej Akademii z okazji Dnia Odlewnika. Zasłużeni odlewnicy otrzymali medale pamiątkowe.

Obok realizacji zadań dydaktycznych i praktycznej nauki zawodu jednocześnie prowadzono działalność wychowawczą i kulturalno-oświatową. Powołano do życia organizacje młodzieżowe: Związek Młodzieży Socjalistycznej, którego opiekunem był Aleksander Trofimczyk; Związek Harcerstwa Polskiego pod kierunkiem Marii Skoczowskiej; Szkolne Koło Sportowe prowadzone również przez Marię Skoczowską;

Baza lokalowa szkoły była bardzo skromna. W trakcie realizacji zajęć dydaktycznych i wychowawczych dokonywano adaptacji pomieszczeń biurowych na klasy. Szkoła nie posiadała świetlicy, sali gimnastycznej, czytelni. Powierzchnia użytkowa wynosiła około 567 m2. Mimo trudnych warunków lokalowych już w pierwszym roku nauki zorganizowano pierwszą zabawę studniówkową dla uczniów klas kończących szkoły i bal karnawałowy w Powiatowym Domu Kultury. Przed końcem roku zorganizowano biwak dla młodzieży nad jeziorem w Drawnie. Świadectwa ukończenia szkoły otrzymało 50 absolwentów.

W roku 1964 wybudowano boisko szkolne. Pracą kierował Marian Korbowiak, a młodzież wniosła swój wkład w ramach prac społecznych po zajęciach lekcyjnych. W roku 1964, z inicjatywy dyrektora Mieczysława Czajkowskiego, wybudowano świetlicę szkolną o powierzchni 108 m2, która pełniła funkcję stołówki. Dobudowano zaplecze kuchenne umożliwiające przygotowanie posiłków dla około 100 osób. W 1974 roku wybudowano salę gimnastyczną z szatniami dla dziewcząt i chłopców, z umywalnią i zapleczem gospodarczym o powierzchni około 210 m2. W budynku dydaktycznym nastąpiła reorganizacja pomieszczeń. W 1969 roku jedną z sal zamieniono na czytelnię. Informację o tym podał w październiku „Głos Szczeciński”, wraz ze zdjęciem bibliotekarki Anny Śmigiel i uczennic zespołu bibliotecznego. W 1974 roku rozpoczęto organizację klasopracowni. Powstały pracownie: języka polskiego, języka rosyjskiego, historii i wiedzy obywatelskiego, przysposobienia obronnego i dwie pracownie przedmiotów zawodowych. Ponadto urządzono gabinet lekarski i stomatologiczny oraz pomieszczenia administracyjne. W następnych latach pomnażano wyposażenie szkoły, przeprowadzano remonty i konserwacje już istniejących pomieszczeń. W ciągu kolejnych lat przybywało uczniów i nauczycieli, zmieniła się struktura organizacyjna. W październiku 1966 roku na stanowisko zastępcy dyrektora szkoły został powołany inż. Jerzy Szczędzina. W szkole i na warsztatach pracowało wtedy siedemnastu nauczycieli. Było 13 oddziałów, do których uczęszczało 485 uczniów. W Liceum Ekonomicznym w dwóch oddziałach uczyło się 72 uczniów. W roku szkolnym 1971/1972 funkcję zastępcy dyrektora pełnił mgr Edward Byczyk, po czym przejął ją mgr Aleksander Trofimczyk. We wrześniu 1974 roku mgr Bogdan Stryniak, został mianowany zastępcą dyrektora do spraw warsztatów szkolnych, zaś w lutym 1976 mgr Janina Dziełak-Grześkowiak objęła stanowisko zastępcy dyrektora do spraw wychowawczych. Pełniła tę funkcję do listopada 1978 roku. Jej następczynią była mgr Irena Rękawiecka-Sadowska. W roku szkolnym 1969/1970 rozpoczęło pracę Technikum Zawodowe o specjalności ogólnomechanicznej i ogólno-budowlanej. Kierunek ogólnobudowlany istniał do czerwca 1976 roku i ukończyło go 75 absolwentów. Nieco dłużej, bo do 1981 działał kierunek mechaniczny, który ukończyło 303 absolwentów. Kadra nauczycielska liczyła dwudziestu ośmiu pedagogów i instruktorów. Najwięcej uczniów uczęszczało do Liceum Ekonomicznego, które prowadziło działalność dydaktyczną do 1986 roku. W ciągu 22 lat istnienia ukończyło je 670 absolwentów. W roku szkolnym 1974/1975 powołano Średnie Studium Zawodowe Zaoczne, które działało do czerwca 1994 roku. Utworzono wtedy dwa oddziały o kierunku społeczno– prawnym. Po trzech latach nauki ukończyło je 68 absolwentów. W 1985 roku powstał jeden oddział o specjalności mechanicznej. W ciągu 20 lat istnienia Średnie Studium Zawodowe Zaoczne ukończyło 1132 słuchaczy.

W latach 1977 – 1987 kierownikiem warsztatów był Bronisław Solski, a jego zastępcą Henryk Tyburczy. W okresie tym kontynuowano poprzednią działalność, zwiększając corocznie produkcję.